Naast je staan te midden van een cliché van zand, de geluiden uit zee en een dolle hond. Nog net geen letters geschreven met een tak. Mijn slippers voelden zich thuis in de warmte van jouw vingers. Ik voelde me gedateerd… ik voelde de zwaarte van mijn onzichtbare rimpels. Alsof we heel even terugkeken op ons leven vanuit de toekomst. Ik miste de andere zijde, ik miste mijn andere zijde, altijd. Ik was verliefd en zag je knikken vanuit de hemelsblauwe lucht en durfde, heel even, naar je te glimlachen. Om vervolgens te fluisteren dat ik je zo mis.

Vanmorgen vroeg ik je foto wat hij van me vond
Hij glimlachte, stiekem, alsof ik er net zo belachelijk bij stond
Zoals toen die keer dat mijn wiel afbrak
Jij deed alsof je hem kon maken met een dorre tak
Stiekem naar de schuur toe sloop en hem verstopte achter een hoop
Je liet me wachten bij het vuur en je kwam maar niet terug en ik raakte zo overstuur
Dat ik mijn shirt over mijn hoofd knoopte en niet geloofde
Dat je me helemaal niet achterliet in groot verdriet
Slechts een kind was van vijf en ik vier

Three years of inward dying. The best thing about our whole life of best-friendship-ness is that you inspired me, all day-every day. The worst thing about our whole life of friendship was that your heart stopped on february 8 2009, for no reason. As long as i keep talking about you, you’re not truly dead. As long as i am capable of talking about you, i’m doing ok. At least ok enough to breathe. I feel blessed staying with your parents in san francisco this year. I am frightened and feel welcomed by your bed in this house which hasn’t been touched ever since. I love you and tomorrow will again be the worst day of my life.