Ja echt.

Iemand vraagt me anoniem of ik echt getrouwd ben.
De ogen van mensen spreiden soms iets te ver uit als ik ze vertel dat ik trouwde toen ik 21 was. Het is niet een status die mijn leven bepaald. Ik kan zeggen dat het mijn zijn heeft gered - letterlijk toen mijn linkerzijde leeg viel. Sinds dat liefde nog een handje was bestond mijn linkerzijde uit mijn beste vriend en mijn rechterzijde uit degene die mijn hand mocht vasthouden. En toen mijn linkerzijde wegviel hield mijn (vastgeroeste) rechterzijde mij overeind. En liet ik de allang geplande dag doorgaan zes maanden na de leegte, de eeuwige linker leegte. Het mooiste was niet het ja zeggen maar het cadeau dat onze linkerzijde allang voor ons geregeld had en arriveerde op het moment dat ik het even niet meer zag zitten, alsof hij er toch bij was. En ondanks dat onze drie-eenheid niet meer is in de realiteit vind ik het prima al drie jaar een ring op ons nachtkastje te hebben.