Ineens realiseer ik me dat ik al bijna vertrek voor twee maanden. 3 jaar heeft het geduurd voordat ik weer de reis durf te maken naar waar je thuis was. Alsof het gisteren was herinner ik het gezicht van je moeder voordat ik voor haar neerviel op het vliegveld. Al 3 jaar gedachteloos, zielloos en hopelijk na deze confrontatie geïnspireerd, hoopvol, en herenigd met mijn andere helft die ik bij je steen heb achtergelaten. Ik ben bang voor hoe ik zal reageren, hoe anderen mij zien reageren. Terwijl anderen zullen herhalen hoe goed je was zal ik verdrinken in de leegte, het maar half functioneren van het omhulsel gezien als mijn lichaam. Ondanks dat ik alles doe wat jij allang bereikt had vind ik je maar niet terug. De persoon die mijn jeugd in Amsterdam maakte, die mij een passie gaf en zelfvertrouwen aan iedereen om zich heen. Ik denk dat ik het nooit zal begrijpen, ik zal het ooit zien maar niet begrijpen. Je miste mijn ondergang, mijn glimlachen, mijn bruiloft verdomme. Beste vrienden begraven elkaar niet, die gaan samen.
