Naast je staan te midden van een cliché van zand, de geluiden uit zee en een dolle hond. Nog net geen letters geschreven met een tak. Mijn slippers voelden zich thuis in de warmte van jouw vingers. Ik voelde me gedateerd… ik voelde de zwaarte van mijn onzichtbare rimpels. Alsof we heel even terugkeken op ons leven vanuit de toekomst. Ik miste de andere zijde, ik miste mijn andere zijde, altijd. Ik was verliefd en zag je knikken vanuit de hemelsblauwe lucht en durfde, heel even, naar je te glimlachen. Om vervolgens te fluisteren dat ik je zo mis.
